Frekwencja w badaniach językoznawczych i glottodydaktycznych .......... 17

Artykuł wyrasta z nurtu badań językoznawczych, w tym również glottodydaktycznych, dotyczących frekwencji. Źródłem jego inspiracji było opracowanie Język polski jako obcy. Programy nauczania na tle badań współczesnej polszczyzny pod redakcją Władysława T. Miodunki. Główne przesłanie artykułu stanowi fakt, że frekwencja jest najważniejszą przyczyną wszelkich zmian językowych. W każdym języku utrzymują się formy często używane, natomiast kategorie rzadkie, drugorzędne z punktu widzenia systemu językowego (np. w polszczyźnie liczebniki zbiorowe) zanikają. Z kolei formy częste (np. polski dopełniacz) podlegają procesowi uproszczeń, co sprawia, że niekiedy trudno jest wskazać jednoznaczne zasady ich użycia. Zagadnienie frekwencji jest niezwykle ważne w glottodydaktyce, w nauczaniu języka należy bowiem stosować odpowiednią gradację – uwydatniać to, co stanowi zasadniczy zrąb systemu, natomiast w drugiej kolejności zapoznawać uczących się z tym, co jest drugorzędne, peryferyczne.